Van nul beginnen: wat het betekent om niemand te kennen op je eerste studiedag

·

Van nul beginnen: wat het betekent om niemand te kennen op je eerste studiedag

Je kent niemand. Nul mensen. En toch moet je morgen in een klas gaan zitten, een naam onthouden aan een tafel vol vreemden, en doen alsof dat heel normaal is. Dat is het trouwens ook — maar dat voelt op dag één absoluut niet zo. Als iemand die al drie jaar introductieweken begeleidt, kan ik je vertellen: bijna iedereen zit in exact hetzelfde schuitje. Dat helpt misschien nog niet meteen, maar het is wel de waarheid.

Waarom niemand kennen eigenlijk een voordeel is

Klinkt gek, toch? Maar luister even.

Als je al een vriendengroep mee zou nemen vanuit de middelbare school, zou je waarschijnlijk de hele introweek met diezelfde mensen optrekken. Veilig, vertrouwd, maar ook een beetje… afgesloten. Je creëert onbewust een bubbel.

Wanneer je niemand kent, ben je gedwongen om open te staan. Je gaat een gesprek aan met de persoon naast je bij de koffieautomaat. Je vraagt aan iemand of ze weten waar lokaal 3.14 is. Je lacht een beetje ongemakkelijk mee met een grap die je half hebt gemist. En precies in die kleine, een beetje onhandige momenten ontstaan de eerste verbindingen.

Dat klinkt misschien romantisch, maar het is echt zo. Ik heb het drie jaar lang zien gebeuren. Studenten die maandagochtend zenuwachtig bij de ingang staan, en vrijdagmiddag lachend samen pizza bestellen. Niet omdat er een magisch introductiekamp was, maar omdat ze simpelweg in dezelfde situatie zaten en dat eerlijk durfden te laten zien.

Dus: het feit dat je niemand kent, maakt je toegankelijker. En dat is een kracht, geen zwakte.

De sociale druk van “je moet je groep vinden”

Hier wil ik even eerlijk over zijn, want ik zie het elk jaar opnieuw.

Er bestaat een soort ongeschreven verwachting dat je in de eerste week je “vaste vriendengroep” vormt. De mensen met wie je straks altijd luncht, samen naar college gaat en later misschien op kamers gaat. En ja, dat gebeurt soms ook echt. Maar lang niet altijd, en dat is oké.

Vriendschappen op de universiteit of hogeschool ontwikkelen zich vaak langzamer dan je denkt. Soms duurt het tot na de kerstvakantie voordat je echt merkt: hé, met díe mensen klik ik. Dat is normaal. Dat is zelfs heel gewoon.

Wat je in de introductieperiode kunt doen, is jezelf blootstellen aan zoveel mogelijk verschillende mensen. Niet om iedereen je beste vriend te maken, maar om te voelen waar het klikt. Ga mee naar dat uitje van de studievereniging. Zit eens aan een andere tafel. Stel een domme vraag in een groepsapp. Die kleine stappen tellen op.

Trouwens, als je je afvraagt hoe sociaal gedrag en groepsvorming psychologisch werkt — er staat een interessant artikel op Wikipedia over sociale identiteitstheorie dat je een hoop inzicht geeft in waarom mensen zo sterk de neiging hebben om zich bij een groep te willen voegen. Het helpt om te snappen dat jouw behoefte aan verbinding volkomen menselijk is, en niet iets wat je zelf moet “oplossen”.

Maar goed, terug naar de praktijk.

Wat ik je aanraad: wees niet te streng voor jezelf als je na week één nog geen beste vrienden hebt. Dat is geen mislukking. Dat is gewoon hoe het gaat.

Wat niemand je vertelt over studieverenigingen

Oké, dit is een onderwerp waar ik altijd enthousiast over word, want studieverenigingen zijn zoveel meer dan borrels en feestjes.

Ik begrijp dat het beeld van een studievereniging soms wat intimiderend is. Je ziet een groep mensen die elkaar al kennen, die hun eigen taal spreken, die weten hoe alles werkt. En jij staat er een beetje naast te kijken. Dat gevoel ken ik.

Maar hier is het ding: studieverenigingen zijn er specifiek voor jou. Zeker in het eerste jaar. Ze organiseren introductie-evenementen, mentorgroepen, studiehulp en activiteiten waarbij je mensen ontmoet die dezelfde opleiding doen als jij. Dat is goud waard.

Een paar dingen die je misschien niet wist:

  • Je hoeft niet meteen lid te worden. Veel verenigingen hebben open activiteiten waar je gewoon bij kunt aansluiten.
  • Je hoeft niet sociaal aangelegd te zijn om er iets aan te hebben. Er zijn ook inhoudelijke evenementen: lezingen, workshops, studiesessies.
  • Je hoeft er niet elke week bij te zijn. Ga een keer, kijk hoe het voelt, en beslis dan.
  • Meedoen met commissies of bestuur is pas later relevant — in het eerste jaar hoef je echt nog niets te “bewijzen”.

Ik zie elk jaar studenten die halverwege het eerste jaar zeggen: “Ik had dit veel eerder moeten proberen.” En ik zie ook studenten die het gewoon niks vinden, en prima andere wegen vinden. Beide is goed.

Het gaat er niet om dat je de perfecte student bent die overal bij hoort. Het gaat erom dat je een paar plekken vindt waar je jezelf kunt zijn.

Praktisch: hoe overleef je de eerste weken zonder te crashen

Laten we het ook even hebben over de logistieke kant, want die wordt weleens vergeten in alle drukte van het sociale gedeelte.

De eerste weken zijn overweldigend. Niet alleen sociaal, maar ook gewoon… praktisch. Je moet je rooster begrijpen (en dat ding klopt soms echt niet op het eerste gezicht), je moet uitvinden hoe de digitale leeromgeving werkt, je moet misschien nog een kamer regelen of wennen aan je nieuwe woonplek. En ondertussen verwacht iedereen dat je er vrolijk en energiek bij bent.

Dat is veel. Dat mag veel zijn.

Een paar dingen die echt helpen:

  • Slaap genoeg. Ik meen het. Introductieweken zijn intensief en de verleiding is groot om elke avond laat op te blijven. Maar als je na dag drie al uitgeput bent, heb je de rest van de maand moeite om bij te blijven.
  • Eet iets fatsoenlijks. Klinkt als iets wat je moeder zegt, maar je functioneert echt beter als je niet de hele dag op chips en energiedrankjes draait.
  • Vraag om hulp als je iets niet snapt. Aan medestudenten, aan een begeleider, aan een studieadviseur. Niemand verwacht dat je alles al weet.
  • Plan een moment voor jezelf in. Introductieweken zijn sociaal intensief. Als je introvert bent (of gewoon even wil opladen), is dat volkomen normaal. Een uurtje op je kamer zijn is geen sociaal falen.
  • Schrijf dingen op. Namen, lokalen, deadlines, afspraken. Je brein is in de eerste weken overbelast. Help het een beetje.

En dan nog iets, en dit zeg ik elk jaar tegen de studenten die ik begeleid: het is oké als het niet meteen klopt. Als je na week één denkt “dit is niet wat ik verwacht had” — dat betekent niet dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt. Het betekent dat je nog aan het wennen bent. Dat is iets heel anders.

Geef het de tijd. Echt.

Tot slot

Niemand kennen op je eerste studiedag is ongemakkelijk. Dat ga ik niet ontkennen. Maar het is ook een blanco pagina. Jij bepaalt wie je hier wil zijn, welke mensen je wil leren kennen, welke kanten van jezelf je wil laten zien.

Je hoeft niet meteen je beste zelf te zijn. Je hoeft niet meteen te weten hoe alles werkt. Je hoeft alleen maar te beginnen.

En dat doe je al, door hier te zijn.

Meer om te lezen